HERKES ÇOCUĞUNA SAHİP ÇIKACAK KARDEŞİM!

Evladımızı sabah okula gönderirken aklımızda dersleri, arkadaşları, öğretmenleri olması gerekirken; artık “Acaba okulda güvende mi?” korkusunu taşıyoruz.

ÇOCUKLARIMIZI KORUYUN! ARTIK YETER!

Sabah erkenden öpüp koklayıp binbir nasihat ederek okula gönderdiğimiz ve akşam eve döndüğünde sarılıp kokladığımız evlatlarımızı bir gün bir silahlı saldırının kurbanı olsun diye mi büyütüyoruz?
Yeter artık!
Benim de orta okula giden bir kızım var.
Bana dönüp,
“Baba, bizim okulda da saldırı olur mu?” diye soruyor.
Bir Anne – baba bundan daha ağır ne duyabilir?
Sabah Evlatlarımızın çantasını hazırlarken içinde kitap, defter, kalem görmek istiyoruz.
Korku görmek istemiyoruz.
Çocuğumuz okula giderken “Acaba başına bir şey gelir mi?” diye düşünmek istemiyoruz.
Çünkü çocuklarımızın okulu; silahların, şiddetin ve ölüm korkusunun adresi olmamalı.

BİR SİLAHIN BİR ÇOCUĞUN ELİNE NASIL GEÇTİĞİNİ SORGULAMAK ZORUNDAYIZ
Evlerde bulunan silahlar konusunda artık kimse “Bana bir şey olmaz” diyemez.
“Benim çocuğum yapmaz.”
“Benim silahıma kimse dokunamaz.”
“Yıllardır böyle duruyor.”
Bu cümlelerin hiçbirisi bir çocuğun hayatından daha değerli değildir.
Bir silah evde bulunuyorsa, sorumluluğu da vardır.
O silahın çocuğun eline geçmemesi için gereken tedbir alınacak.
Çünkü bir anlık ihmalin bedelini bazen bir aile ömür boyu ödeyebilir.

ÇOCUKLARIN TABUTUNU DEĞİL, GELECEĞİNİ TAŞIMAK İSTİYORUZ!
Anne babalar çocuklarını büyütmek için gecelerini gündüzlerine katıyor.
İlk ateşinde başında bekliyor.
İlk adımında seviniyor.
İlk okul gününde gözyaşlarını tutamıyor.
Bir lokma fazla yesin diye uğraşıyor.
Üşümesin diye üzerine titriyor.
Sonra bir gün…
Bir silahlı saldırının haberi geliyor.
Bir anne-babanın dünyası başına yıkılıyor.
Bunu kabul etmiyoruz!
Çocuklarımızın ölüm haberlerini normalleştirmeyin.
Her saldırının ardından birkaç gün konuşup sonra unutmayın.
Her olayın ardından “vahim olay” deyip geçmeyin.
Çünkü kaybedilen bir çocuk, bir ailenin bütün hayatıdır.

OKUL KAPILARI DAHA GÜVENLİ OLMALI
Devlet kurumları, yerel yönetimler, okul yönetimleri, aileler ve toplumun tamamı üzerine düşen sorumluluğu yerine getirmeli.
Okulların güvenlik tedbirleri sürekli gözden geçirilmeli.
Risk oluşturan durumlar ciddiye alınmalı.
Çocukların ve öğretmenlerin güvenliği için gerekli önlemler güçlendirilmeli.
Aileler de evlerindeki silahların güvenli muhafazası konusunda sorumluluk almalı.
Çünkü mesele yalnızca okulun kapısında başlamıyor.
Bazen tehlike evin içinde, bir dolabın arkasında, kilitsiz bir çekmecede duruyor olabilir.
Ve o tehlikenin bir çocuğun eline geçmemesi için herkes üzerine düşeni yapmak zorunda.

BEN BİR BABA OLARAK KORKUYORUM!
Evet…
Bunu açıkça söylüyorum.
Ben bir baba olarak korkuyorum.
Çünkü kızımın sağ salim okuldan eve dönmesini düşünüyorum.
Ve hiçbir anne-baba böyle bir korkuyla yaşamak zorunda olmamalı.
Çocuklarımızın geleceğini korkuya teslim edemeyiz.
Onlara silah sesi değil, okul zili bırakmalıyız.
Onlara ölüm haberleri değil, başarı hikâyeleri bırakmalıyız.
Onlara mezar taşı değil, diploma vermeliyiz.

ARTIK TOPLUM OLARAK HEPİMİZ SORUMLUYUZ!
Buradan anne babalara çağrımdır:
Çocuğunuza sahip çıkın!
Evdeki silahınıza sahip çıkın.
Çocuğunuzun davranışlarına sahip çıkın.
Çocuğunuzun arkadaş çevresine sahip çıkın.
Çocuğunuzun yaşadığı sorunlara sahip çıkın.
Okula, öğretmene ve çevrenize sahip çıkın.
Şüpheli ve tehlikeli bir durum görüyorsanız sessiz kalmayın.
Çünkü bugün sustuğunuz bir tehlike, yarın bir çocuğun hayatına mal olabilir.
Ve yetkililere çağrımdır:
Çocuklarımızın güvenliği konusunda daha fazla gecikmeyin.
Anne babaların korkusunu duyun.
Çocukların sesini duyun.
Öğretmenlerin endişesini duyun.
Gereken tedbirleri olay olduktan sonra değil, olmadan önce alın.
Çünkü bazı ihmallerin telafisi yoktur.

BİZ ÇOCUKLARIMIZI YAŞATMAK İSTİYORUZ!
Benim kızımın yarın bana yine aynı soruyu sormasını istemiyorum:
“Baba, okula gitmeye korkmalı mıyım?”
Ben ona şunu söylemek istiyorum:
“Hayır kızım. Sen okuluna güvenle gideceksin. Dersini okuyacaksın. Arkadaşlarınla oynayacaksın. Akşam da eve döneceksin.”
İşte bizim istediğimiz budur.
Çocuklarımızın yaşadığı bir ülke…
Korkmadan okula gittiği bir ülke…
Anne babaların çocuklarını okul kapısında endişeyle değil, güvenle uğurladığı bir ülke…
Artık yeter!
Bir çocuğun hayatı, bir yetişkinin ihmaliyle kararmamalı.
Çocuklarımızı koruyalım.
Silahlara karşı sorumluluğumuzu bilelim.
Şiddeti normalleştirmeyelim.
Sessiz kalmayalım.
Çünkü biz çocuklarımızı toprağa vermek için değil,
geleceğe emanet etmek için büyütüyoruz.
FERHAT CANBEY