Teknoloji gün geçtikçe inanılmaz bir şekilde gelişiyor. Günlük hayatımızı ve geleceğimizi hayal dünyamızın dahi ulaşamayacağı bir noktaya doğru götürüyor.

Sanal âlem, gerçek âlemimizin yerini biz fark etmesek veya ret etsek bile çoktan almış. Kendimizi kandırmamıza gerek yok…

Sanal alem yüzünden, ne yazık ki eş ve dostlarımız ile iletişimimizi kesmişiz. Günlerce ne arayıp ne de sormuşuz.

Ziyaretlerimiz bitmiş; eş, dost, akraba hatta arkadaş kavramları unutulmaya yüz tutmuş.

Bırakın eş dostu öyle aileler biliyorum ki kendi çekirdek ailesi ile bile irtibatları kesilmiş.

Yemek yerken bile herkesin elinde cep telefonu. Ne yediğimize bakmıyoruz. İçtiğimiz sıvının su mu yoksa başka bir şey mi olduğunu anlamayacak hale gelmişiz…

Cep telefonu ve bilgisayar yüzünden Televizyonlar dahi unutulmaya yüz tutmuş.

“Çocuğum bırak elindeki cep telefonunu veya bilgisayarı!”, “Gel beraber şu filmi televizyonda izleyelim”.

Hiç televizyon kanallarının bu derece benim gözümde faydalı olacağını düşünmemiştim.

Şu vazgeçemediğimiz “Sanal Âlem” televizyon kanallarına bile rahmet okutur olmuş…

Telefonları akıllı etmişiz ama kendimiz aklımızı kaybetmek üzereyiz.

Akıllı telefonların hep yararlarından bahsetmişiz, ama zararlarını görmezden gelmişiz.

Okuma yazma bilmeyen çocuklarımız tam bir telefon ustası olmuşlar, anne ve babaların yapamadıklarını yapıyorlar. Belli bir yaşı geçen her anne ve babadan şu sözü duymak her zaman mümkün:

“Çocuğum telefonumun şurasında problem var, gel bak düzeltsene” ve ne ilginç ki o çocuk düzeltiyor. Nerden öğrenmiş ise…

Tam bir teknoloji müptelası olduk.

Yüzde doksan özelliğini kullanmadığımız telefon modelleri bizleri süslemiş ama ceplerimizi boşaltmış. İyi ki taksitli satışlara dur denmiş…

Oyunlar, sanal sohbetler, gazete okumalar, film izlemeler daha ismini sayamadıklarım. Hepsi geleceğimizi tehdit etmeye başlamış.

Channel News Asia’nın haberine göre:

Cep telefonların ve diğer taşınabilir teknolojilerin sürekli kullanılmaları halinde özellikle de 1-5 yaş çocukların becerilerinin ve sosyal gelişmelerini etkilediği vurgusu yapılıyor.

Yani tüm toplumun geleceği elinden alınıyor. Bunu düşünebiliyor muyuz? Önlem almamız gerekmiyor mu?

Eğitim psikologları ise uyarı yapıyor: telefonlar, tabletler ve diğer taşınabilir cihazlar, geleneksel oyun, araç ve gereçlerin (boyama kalemleri, pastel boyalar, dışarı da oynanan oyunlar ve etkinlikler, yap-bozlar, kitaplar) yerini dolduramaz.

Ya ebeveynlere ne demeli: telefonunu arabada kullanandan tutun, çocuğunu doyururken elinde ki telefonunda birşeyler yapmaya çalışanlara kadar örnekleri sıralayabiliriz.

Çocuklarımızı ihmal ediyoruz, sonra da onlar bizi ihmal ediyor. Bu bir çevrim şeklinde dönüp duruyor ne yazık ki…

Teknolojiye bağımlı olarak hepimizde bel ve sırt ağrıları oluşmuş. Nedeni başka yerde aramayız zaten…

Bir kelime etrafımızda gezip duruyor. “Nomofobi” yani cep telefonu yanına alınmadığında veya telefon kapalı olduğunda kendini kötü hissetmek, bir an önce telefona ulaşmak ve açmak isteği şeklinde görülen psikolojik durumu ifade ediyor.

“Nomofobi özelliğe sahip değilim” diyen bir babayiğit var mı?

Ya da şöyle söylesem;

“Ya telefonumu evde unutursam” hissine kapılan.

O hisse kapılmayan “Nomofobi” değildir efendim. Sahi siz hangisisiniz?…

ÇAĞIMIZIN MODERN HASTALIĞI ”NOMOFOBi”

Geçtiğimiz günlerde Türkiye çapında önemli çalışmalarıyla gündeme gelen Yeşilay Derneği Diyarbakır Şubesi’nin girişimiyle Dicle Üniversitesi Kongre Merkezi’nde düzenlenen ”Sosyal Medya Bağımlılığı ” konulu konferansa beni davet eden,mütevazi,başarılı Şube Başkanı sevgili Yahya ÖGER,dernek olarak çağımızın yeni hastalığı sosyal medya bağımlılığı,madde bağımlılıklarıyla ilgili mücadale ve bu yönde yaptıkları çalışmalara kısaca değindikten sonra sözü bu konuda önemli çalışmaları bulunan ,Hasan Kalyoncu Üniversitesi’nde öğretim üyesi olarak görev yapan Prof.Dr.Tolga ARICAK’a bıraktı.Arıcak’ın Nomofobi ve sosyal medya bağımlılığı üzerine yaptığı sunum takdire şayandı.Nomofobi,cep telefonunu kaybetme, telefonla iletişimden kopmaktan aşırı korkmaktır.Bu durumun kişiler üzerinde birçok fiziksel yan etkisi bulunmaktadır:panik atak,nefes darlığı,bulantı,göğüs ağrısı,titreme,terleme,baş dönmesi vs. Teknolojik gelişmelerle birlikte insanoğlunun korkuları da değişim gösteriyor.Bu yeni hastalık özellikle cep telefonsuz kalanları sarıyor.İnsanlar cep telefonlarına o kadar bağımlı oluyor ki telefon şarjlarının bitmesi,cep telefonunun sinyallerini kaybetmek ,uyanır uyanmaz akıllı telefonunu ,tabletini açmak,kendi facebook gönderilerini beğenmek,kendi tweetini favorilere eklemek,instagram fotoğrafını beğenmek,metro,asansör gibi internetin olmadığı alanlarda sürekli telefonunu kontrol etmek ya da uçaktan iner inmez cep telefonunu açmak,günde 6 saatten fazla sosyal medya da ve telefonla zaman harcamak bu hastalığın temel belirtileridir.Arıcak’ın Sosyal medya kullanıcılarının karşı karşıya olduğu riskler ile ilgili açıklamaları dikkat çekiciydi ve bu riskleri şöyle sıralıyordu:Anksiyete/bunaltı ,başkalarıyla fiziksel iletişim kurmakta zorlanan,kitle önünde konuşma fobisi olan insanların sosyal medya da birer klavyeşör kesilmesi. Bağımlı kişilik tipi ;sosyal medya yoksunluğunun  uyuşturucu,kumar ve diğer bağımlılık türlerinde olduğu gibi krizlere ,verimlilik,kayıplara da neden olur.Beyindeki limbik bölgeyi etkileyerek zihinsel,duygusal yapıyı bozan, aile içindeki ilişkileri sekteye uğratan,boşanma ve cinselliğe kadar birçok zararlı boyutları bulunan bu hastalığın aslında madde bağımlılığından bile daha tehlikeli olduğunu vurguladı.Çünkü madde bağımlılığı tedavi edilebilirken, sosyal medya bağımlılığı beynin önemli kontrol mekanizmaları üzerinde etkili olduğu için tedavisi çoğu zaman mümkün olmamaktadır.İnsanlar ilgisiz,yalnız kaldığında sanal ilişkiler kurmaya yönelir bu durumun özellikle evli çiftlerde görülme sıklığı daha çoktur. Özünde sanal ilişkiler kısa süreli mutluluklar yaşatsa da stres atmaktan çok sosyal medyanın stres üreten bir yapıya,ağa sahip olduğunun bilincinde değil insanlar.Çünkü insanlar günlük işlerini yaparken,otururken,sohbet ederken,yemek yerken,yürürken vs. neredeyse fizyolojik dürtülerimiz kadar önemli hale gelen sosyal medyalarını düşünüyorlar.Konferans sonrası Tolga Hocamızla biraraya gelerek  yaptığımız güzel sohbet arasında birçok önemli veri içeren ,birçok ebeveyne bu konuda ışık tutan seçkin mağazalarda satışa sunulan ve herkesin okumasını tavsiye edebileceğim ”Siber Alemin Avatar çocukları”adlı kitabından konu açıldı.İnternetin insaoğlu için nasıl vazgeçilmez bir hal aldığını,internet-eğitim ilişkisini,interneti kötüye kullanma tehlikesi ,bu konuda anne-baba ve eğitimciler olarak neler yapabileceğimizi akıcı,anlaşılır bir dille okuyucularla paylaşıyor.